چون کمانداری رها کرد‌ه‌ست چشمت تیر را            تا که در چنگ آورَد این "صیدِ از جان سیر" را

در هوای پای‌بـوسیِ تو باید رشک برد            از ازل تا صبح محشر بوسۀ زنجیر را

ای امام بی‌جماعت! ای که می‌گوید فلک            بعدِ هر تکـبـیـرةُ الاحـرامِ تو تکـبـیر را

با نگـاه تو هـدایت شد زنی آوازه‌خـوان            ای بنازم! گوشۀ چشم تو، این اِکسیر را

شد قیامت، آسمان خاموش شد، خورشید سوخت            باز نـازل کـرد ایـزد سـورۀ تَکـویـر را

پـادشـاهی زیر سُـمّ اسب‌ها تـشیـیـع شد            در حصیری جمع کردند آیۀ تطهیر را!